SCHAKEN MET EEN VOPO !!




Pinksterdagen 1986. Het communisme vierde hoogtij in Oost-Duitsland. Erich Honecker en consorten hielden de 17 miljoen inwoners in een ijzeren greep.

Wij, 30 Koedijkers, waren daar niet bepaald van onder de indruk. Ook de vele zwaar bewapende grenswachten, gevaarlijk uitziende duitse herders,Vopo’s met spiegels loerend onder de trein voor mogelijke vluchtelingen konden ons er niet van weerhouden om een visum aan te vragen en vrolijk met de trein naar Dresden af te reizen.

In de trein ontmoette ik een Vopo die alleen was en daarom waarschijnlijk niet zo afstandelijk overkwam. Omdat hij nogal belangstelling had voor mijn gulp had ik het vermoeden dat ik te doen had met een zeer zeldzaam soort Vopo. Ik had mijn reisschaakspelletje meegenomen en daar had hij ook heel veel interesse in...


belangstelling voor mijn gulp…







Terwijl hij schichtig links en rechts over zijn schouder keek fluisterde hij,”kennen Sie Grossmeister Wolfgang Uhlmann und Schachdorf  Ströbeck?” Terwijl ik ook maar even links en rechts door het gangpad van de trein keek, je weet maar nooit, sagte ich, “natürlich, er ist geboren in 1935 in Dresden und war einmal 17e auf die Weltliste und in Ströbeck war ich einmal.” “Oh das ist schön, das ist wunderbar”, riep hij enthousiast.

Ik durf het haast niet te vragen, maar zullen we een potje?”, vroeg ik zachtjes in mijn beste Duits. Hij begon helemaal te glimmen en zijn blos op z’n wangen beloofde niet veel goeds voor mij. “Du meinst doch Schach?”, vroeg hij. “Ja,ja”, zei ik snel, “we doen wel een flüggertje.”
Toen liep hij snel weg door het gangpad richting het andere rijtuig. Na 10 minuten kwam hij terug in zijn burger kloffie en zonder bril. Plotseling een heel ander mannetje. Als een echte burger-duitser riep hij keihard ,“
Jetzt geht los”.



..bezoek Ströbeck…..



Nou het werd een vluggertje. Al heel gauw zag ik al enige zweetdruppels op zijn voorhoofd. Dat kwam niet door de warme treincabine maar door een rijk gedecoreerde vopo-conducteur die met geoefende ganzenpas onze richting op kwam. Mijn schaakvriend sprong op en stootte het schaakbordje om en terwijl de schaakstukjes door de treincabine vlogen begon hij al rennend door het gangpad zijn ruitjesoverhemd alvast uit te trekken waaronder zijn uniform (geen decoraties) tevoorschijn kwam. Heb hem daarna niet meer in de trein gezien. Siberië?.

JéPé


....opstellen van de schaakstukjes